Adam Cybulski Ur. 14.03.1896 w Czyżewie w powiecie konińskim, zm. 3.03.1996. Inżynier dróg i mostów, specjalista z zakresu mechaniki budowli, prof. Politechniki Wrocławskiej. Szkołę średnią ukończył w Warszawie w roku wybuchu I w. św. Był uczestnikiem najważniejszych wydarzeń niespokojnego XX wieku. W 1916 r. (w wieku 20 lat) został powołany do służby w wojsku carskim do szkoły kawalerii w Elizawetgrodzie, którą ukończył w 1917 r. w stopniu podporucznika. Wkrótce wybuchła rewolucja październikowa. Zgodnie z dekretem o ?samookreśleniu narodów? - Polacy, będący w armii rosyjskiej, mogli opuszczać oddziały rosyjskie, zabierając ze sobą pełny ekwipunek i tworzyć oddziały polskie. W ten sposób powstały trzy korpusy wschodnie. Podporucznik Adam Cybulski wybrał II korpus pod dowództwem gen. Stankiewicza, zmieniając ze wzruszeniem rosyjski bączek oficerski na czapce na Orła Polskiego.

?Młodzieńcze - jeszcze z czasów szkolnych - sny o niepodległości zaczęły się w tej chwili, w moim odczuciu sprawdzać - pisze o tym we wspomnieniach p.t. ?Sny o Niepodległości?. W lutym 1918 r., po zwycięskiej bitwie pod Rarańczą II brygady gen. Józefa Hallera, został wysłany w celu nawiązania kontaktu z II brygadą. To wielkie przeżycie - jak pisze we wspomnieniach - Polak z zaboru rosyjskiego składa meldunek gen. Józefowi Hallerowi - dowódcy owianej sławą wielu bitew II Brygady Legionów, tzw. Brygady Karpackiej. Na tereny, gdzie stacjonowały Korpusy Polskie wkraczały wojska niemieckie, żądając w porozumieniu z Radą Regencyjną w Warszawie ich rozbrojenia. Gen. Haller odmówił. 11 maja 1918 r. stoczono bitwę, która przeszła do historii jako bitwa pod Kaniowem. Korpus skapitulował, a żołnierzy i oficerów Niemcy osadzili w obozach jenieckich w Białej Podlaskiej, a potem w forcie Twierdzy Brzeskiej. 11 listopada 1918 r. ?sen o niepodległości? się sprawdził. Tej Niepodległości trzeba było jednak bronić przed nawałą bolszewicką, walcząc w II Pułku Ułanów Grochowskich. W 1921 r. por.  Cybulski przechodzi do rezerwy. Studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej ukończył w 1931 r., uzyskując dyplom inżyniera dróg i mostów. Następnie pracował w biurach projektów i na budowach, a równocześnie w latach 1931-39 jako starszy asystent w Katedrze Mechaniki Teoretycznej PWar., której kierownikiem był prof. Czopowski. Żołnierz AK w stopniu porucznika, Okręg Warszawski AK - WSOP (Wojskowa Służba Ochrony Powstania) - przydział nieznany. Po Powstaniu w niewoli w obozach jenieckich w Niemczech (nr. jeniecki 1674) do zakończenia wojny. W latach 1945-46 wykładał w Polskim Liceum Budowlanym w Lubece. Natomiast w 1946 r. podjął pracę jako adiunkt w Katedrze Statyki Budowli Politechniki Śląskiej. Politechnikę Wrocławską zaczął wspierać od 1946 roku pracując w Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Statyki Budowli, początkowo dojeżdżając z Gliwic. W 1957 r. zamieszkał na stałe we Wrocławiu. Od 1950 r. był kierownikiem Katedry Statyki Budowli, później Katedry Mechaniki Budowli. Mimo przejścia na emeryturę był ciągle związany z Instytutem Inżynierii Lądowej i z innymi jednostkami PWr. Wykładał jeszcze przez długi czas mechanikę ogólną, a przede wszystkim przygotowywał wydanie swoich wielotomowych podręczników z mechaniki budowli. Działalność naukowa dotyczyła racjonalizacji uściślenia obliczeń statycznych ustrojów prętowych, ze szczególnym uwzględnieniem metod kinematycznych. Był człowiekiem pełnym godności i życzliwości. Niezależnie od pracy w katedrze, pracował bezpośrednio dla wydziału i uczelni. W l. 1951-52 był prodziekanem, a od 1952 do 1955 r., dziekanem Wydziału Budownictwa. Funkcję prorektora pełnił w l. 1955/56, a w l. 1956-60 był delegatem Rady Wydziału do Senatu. W l. 1960-63 ponownie został prodziekanem wydziału. Członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego był w l. 1957-59. Od r. 1957 był członkiem Rady Programowej Poradników Budowlanych przy PZITB. Za swoją pełną poświęcenia pracę był wielokrotnie odznaczany, m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Budowniczy Wrocławia i Medalem ?Za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej?, Złotą Odznaką ?Zasłużony dla Dolnego Śląska? oraz czterokrotnie nagrodą Ministra Szkolnictwa i Edukacji Narodowej. Nazwisko jego umieszczono na tablicy ?Wybitnie zasłużeni dla rozwoju Politechniki Wrocławskiej?, znajdującej się w Gmachu Głównym PWr. Zmarł we Wrocławiu w miesiącu swoich setnych urodzin.

[EW; muzeum PW; Zenon Pętczyński]

Praca w NWW

Poznaj aktualne oferty pracy i wolontariatu.

Licznik odwiedzin

Odsłon artykułów:
153238