SIEWIŃSKI Zygmunt Aleksander. (11-1-7). PRO MEMORIA. Ur. 23.02.1895 r. *w rodzinie Antoniego i Zofii z Gruszczyńskich w Ostrowie, pow. Sokal, jeniec Starobielska, zamordowany w Charkowie w 1940 r. Mjr W.P. Żołnierz II Brygady Legionów. Jeniec Starobielska. Po ukończeniu Szkoły Powszechnej w Bełzie uczęszczał do gimnazjum w Buczaczu, które ukończył w 1913 r. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Jako uczeń gimnazjalny a następnie student działał aktywnie w drużynach polowych i sokolich, drużynach strzeleckich oraz organizacji Młodzieży Niepodległościowej ?Zarzewie?.

Wybuch I wojny światowej przerwał mu studia. Już 10 sierpnia 1914 r. wstąpił ochotniczo do Legionów Józefa Piłsudskiego i w składzie 13. Kompanii 3. Pułku Piechoty Legionów, a następnie w 4. Pułku Piechoty Legionów walczył na froncie rosyjskim. W grudniu 1915 r. został przeniesiony do kompanii karabinów maszynowych 2. Pułku Ułanów Legionów, w którego szeregach walczył do końca 1916 r. Dwukrotnie ranny (w 1915 i 1916 r.). Wiosną 1917 r. ukończył kurs obsługi karabinów maszynowych w Delinie *i skierowany został na front na Bukowinie. Latem 1917 r. odmówił złożenia przysięgi na wierność Niemiec i Austrii i został internowany w obozie w Synowódzku. Po kilku tygodniach uciekł z internowania *i został aresztowany w Rzeszowie, *a następnie wcielony do armii austriackiej do 20. Pułku Piechoty Obrony Krajowej. *W Jogendorfie ukończył kurs oficerski. *W listopadzie 1918 r. internowany przez Ukraińców i osadzony w obozie *w Jazłowcu. Po zakończeniu internowania w kwietniu 1919 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i przydzielony został do *4. Dywizji Piechoty, w której szeregach walczył na froncie ukraińskim, a następnie, w składzie 5. Brygady Jazdy, na froncie pomorskim i rosyjskim. W 1920 r. pełnił służbę w 6. Szwadronie Taborów, skąd *w 1921 r. skierowany został do Szkoły Oficerów Taborów we Lwowie, po której ukończeniu pełnił służbę w 10. Dywizjonie Taborów w Przemyślu, gdzie awansował *w 1924 r. na rotmistrza. Z Przemyśla przeniesiony został służbowo w 1926 r. do Powiatowej Komendy Uzupełnień *w Pińczowie. W październiku 1930 r. został przeniesiony służbowo na stanowisko wykładowcy do 5. Dywizjonu Taborów w Bochni, skąd w czerwcu 1934 r. skierowano go do Wydziału Taborów *w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1937 r., już *w stopniu majora, powrócił do *5. Dywizjonu Taborów w Bochni na stanowisko zastępcy dowódcy tej jednostki, na którym zastał go wybuch II wojny światowej. Pełniąc stałą służbę wojskową *w Bochni, mjr Siewiński opiekował się miejscową Drużyną Harcerską im. Kazimierza Brodzińskiego i udzielał jej wszechstronnej pomocy. 4 września wraz *z 5. Dywizjonem Taborów ewakuował się *z Bochni w kierunku wschodnim. Organizował kolejne kolumny taborów dla Armii ?Kraków? i walczył pod Tomaszowem Lubelskim. Po 17 września 1939 r. na wschód od Lwowa trafił do niewoli sowieckiej wraz z ppłk. Szymonem Skoczylasem, rtm. Aleksandrem Koralewskim i por. Mieczysławem Targowskim. Ze Starobielska rodzina otrzymała telegram nadany 16 marca 1940 r. o godz. 22, a odebrany w Bochni w dniu 17 marca 1940 r. o godz. 11:25. Odznaczony Krzyżem Walecznych (czterokrotnie), Krzyżem Legionowym, Krzyżem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921, Odznaką II Brygady Legionów i 2. Pułku Ułanów, Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych; pośmiertnie Odznaką Pamiątkową Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939, Londyn, 15 sierpnia 1985 r., nr leg. 11517. Po wojnie rodzina poszukiwała zaginionego przez Polski Czerwony Krzyż, niestety nie udało się ustalić jego miejsca pobytu. (W pracy J. Tucholskiego Mord w Katyniu, PAX, Warszawa 1991, nazwisko Zygmunta Aleksandra Siewińskiego (Sawiński) jest wymienione na s. 485 oraz 970, poz. 3127. Dane od syna Antoniego).

Praca w NWW

Poznaj aktualne oferty pracy i wolontariatu.

Licznik odwiedzin

Odsłon artykułów:
153277